Ramona Koonings

Ramona is pas veertien als ze begint met werken in bruidsmodezaak Koonings. Haar moeder Ineke werkt er dan al. Ramona start als koffiemeisje, maar ondertussen gebeurt er iets anders. Ze kijkt. Naar de jurken die langs haar heen glijden. Naar vrouwen die gespannen de paskamer in verdwijnen en er soms compleet anders weer uitkomen. Naar moeders die ongemerkt een traan wegvegen wanneer hun dochter die ene perfecte jurk vindt. “Je voelt daar zóveel”, vertelt Ramona. “Zoveel verwachting. Zoveel blijdschap. Ik vond het magisch.” Ze groeit mee met de zaak. Helpt waar nodig, luistert, leert. “Je merkt meteen wat zo’n jurk met iemand doet. Dat blijft je bij.” Ramona blijkt een scherp gevoel te hebben voor mensen, voor timing, voor wat klopt en wat niet. Dat valt ook anderen op. Wanneer meneer en mevrouw Koonings besluiten dat het tijd is om te stoppen, gaat hun blik vrijwel vanzelf naar Ramona. Ze is pas zeventien als ze samen met haar moeder de zaak overneemt. “Ze zagen die combinatie voor zich. Mijn moeder in het atelier, ik in de winkel. Ik heb nooit gedacht: waar begin ik aan? Achteraf denk ik dat ik intuïtief voelde dat deze keuze klopte.” Terwijl leeftijdsgenoten nog zoekende zijn naar hun richting, staat Ramona al aan het roer van een onderneming. Ze werkt hard, maakt lange dagen en legt de lat hoog. “Als ik ergens voor ga, dan ga ik daar meer dan duizend procent voor”, glimlacht de onderneemster. Vertrouwen op haar intuïtie wordt haar kompas. “Ik heb eigenlijk altijd alles op gevoel gedaan. Niet zozeer op cijfers. Die heb je natuurlijk ook nodig om verder te kunnen groeien, maar ze interesseren me eigenlijk niet zo.” Zo bouwt ze Koonings stap voor stap uit tot de succesvolle zaak die het vandaag is.  

Een droom die wachtte
Als Kasteel Oost in Valkenburg te koop komt, weet Ramona meteen dat dit geen toeval is. “Ik was al lang op zoek naar een bijzondere locatie”, vertelt ze. “En vooral naar een plek waar de hele trouwbeleving nóg mooier en bijzonderder kan. Een volgende stap.” Limburg voelt vertrouwd voor haar. Als kind kwam ze er vaak met haar ouders. “We konden eigenlijk bijna nooit op vakantie, maar gingen wel heel vaak naar Valkenburg. Ik heb er prachtige herinneringen aan.” Het kasteel raakt haar meteen. “Toen ik het zag, dacht ik: hier heb ik eigenlijk altijd op gewacht. Ik was op slag verliefd.”

Het hele artikel lezen? Bestel hier Navenant editie 1 2026.