Lovely Lanzarote!

Wie in deze zomermaanden al vooruitkijkt naar een zonvakantie komende winter, komt al gauw terecht bij de Canarische eilanden. De meeste zonzoekers kiezen dan voor het bekende Tenerife en Gran Canaria, maar juist de kleinere eilanden zoals La Palma, Gomera of Lanzarote zijn hier de echte parels. 
Tekst en fotografie: Jos Caubo

‘Oh, isn’t it just lovely here’, roept de vrouw van een Engels stel boven het oorverdovende lawaai van de zee uit tegen haar man. We staan aan het zuidwestelijke puntje van Lanzarote bij de spectaculaire rotskust van Los Hervidores, een paar kilometer van het vissersdorpje El Golfo. Met donderend geraas klappen de metershoge schuimende golven hier tegen de lavarotsen die een paar honderd jaar geleden zijn ontstaan tijdens de uitbarsting van de op enkele kilometers afstand gelegen vulkaan Timanfaya. Het moet behoorlijk angstaanjagend zijn geweest, aan de ene kant de woest beukende golven en vanuit de landzijde kokende lavastromen die hier over een oppervlakte van bijna tweehonderd vierkante kilometer het hele gebied hebben bedekt en een ongekend indrukwekkend maanlandschap hebben achtergelaten. Via de enige weg die door de hard geworden lava is aangelegd rijden we naar de top van de Timanfaya, van waaruit je een magistraal uitzicht hebt over het omliggende Nationaal Park. Bij het restaurant, dat de toepasselijke naam El Diablo (de duivel) draagt, wordt op een rooster boven een zes meter diep gat het door gasten bestelde vlees gegrild in een uit de aarde komende heteluchtstroom van maar liefst 350 graden! Het schitterend gelegen restaurant heeft rondom panorama-ramen en is een ontwerp van de beroemde kunstenaar wijlen César Manrique, waarover later meer. Een boven de aardwarmte gegrilde biefstuk verliest het bij ons echter van de gedachte aan een verrukkelijke vispaëlla in de warme winterzon van El Golfo met het geluid van de branding op de achtergrond. We hebben geluk want restaurant El Caleton zorgt een uurtje later met een paëlla waar je U tegen zegt voor een perfecte besteding van onze zondagmiddag, zeker als we na de lunch nog even gaan kijken bij het net buiten het dorp gelegen beroemde Lago Verde. Dit meertje dankt zijn naam aan de opvallende kleur groen, veroorzaakt door algen, en wordt gevoed door ondergronds zeewater. Voor de liefhebbers: meerdere scenes van de James Bond film Thunderball zijn bij dit meertje opgenomen!

Wennen
Voor wie -net als wij- nog nooit eerder op Lanzarote is geweest is de eerste kennismaking even wennen, een beetje ‘taai’ zeg maar. Wat vanuit het vliegtuig bij de landing alleen maar kaal lijkt te zijn valt bij de nadere kennismaking weliswaar mee -er is wat struikgewas en er staan hier en daar wat palmbomen- maar we moeten toch even wennen aan het inderdaad nogal kale landschap. Maar al na één dag begin je het te zien: de woeste en bijna overal ongerepte, pure schoonheid van de bergen en van de kusten, met steeds de blauwe ‘Atlantico’ op de achtergrond. Het is een absoluut fascinerend landschap, waar je van de ene verbazing in de andere valt. César Manrique was in de jaren 70 een wereldberoemde kunstenaar, die zich als ‘zoon van het eiland’ zorgen maakte over de snelle ontwikkeling van het toerisme en zijn tijd ver vooruit was met zijn ideeën over duurzaamheid en milieu. Hij slaagde erin het eilandbestuur te overtuigen van het gevaar van hoogbouw aan de prachtige kusten, en daar zijn de eilandbewoners hem tot vandaag de dag dankbaar voor. Manrique kwam om het leven bij een auto-ongeluk in 1992, maar hij had op dat moment met een aantal zeer bijzondere projecten al zijn onuitwisbare handtekening op het eiland achtergelaten. Zo vergapen we ons aan het aan de woeste noordkust door hem ontworpen ‘Mirador del Rio’, een werkelijk subliem uitzichtspunt in een hooggelegen grot, van waaruit je het nabijgelegen eilandje met de poëtisch klinkende naam La Graciosa kunt zien liggen. Je kijkt hier zo maar even 400 meter recht naar beneden, en aangezien schrijver dezes flink last heeft van hoogtevrees is dat een echte zelfoverwinning!

Jameos del Agua is een ander indrukwekkend project van Manrique, waarbij hij erin is geslaagd een samensmelting te maken tussen een grot die na een vulkaanuitbarsting is ontstaan en de door hem ontworpen inrichting van die grot. In het meertje dat in de grot ligt, kun je hele bijzondere albinokrabbetjes zien. Het meertje staat in ondergrondse verbinding met de Atlantische Oceaan. Even later zijn we totaal verrast door een schitterende concertzaal die hier diep onder de grond is gemaakt, met een unieke akoestiek. César Manrique was een uiterst veelzijdig en getalenteerd kunstenaar, die onder meer schilder, architect, beeldhouwer, tuinontwerper en nog veel meer was. Ook zijn voormalige woonhuis is een absolute must see, zo ontdekken we de volgende dag. Gaat dat zien! 

Veerboot
Het betoverend mooie uitzicht op mini-eilandje La Graciosa heeft ons nieuwsgierig gemaakt naar deze op een half uur vaarafstand gelegen postzegel in de Atlantico, en de volgende dag besluiten we richting het noordelijk gelegen plaatsje Orzola te rijden, van waaruit de veerboten naar La Graciosa vertrekken. Met de koop van twee retourtickets zijn we even later 52 euro lichter, maar zowel de boottocht als ook de bestemming zijn het méér dan waard.  Je vaart onderlangs de honderden meters hoge en steil uit het water oprijzende noordkust, door een vrij smalle zee-engte naar het ‘hoofdstadje’ Caleta de Sebo, waar we aanleggen in het haventje.  Nou ja hoofdstadje, picture this: La Graciosa meet ongeveer 30 vierkante kilometer, heeft geen verharde wegen, heeft hagelwitte stranden, is bijna volledig nationaal park, heeft een paar gezellige cafeetjes annex restaurantjes alsmede enkele kleine hotels en telt ongeveer 600 inwoners. We besluiten de 5 kilometer naar de noordzijde van het eiland te wandelen en voelen ons daar aangekomen bijna Robinson Crusoe want we hebben een heel strand voor onszelf. Omdat onze proviand slechts uit twee mandarijnen bestaat is het éven afzien, maar bij terugkomst in Caleta de Sebo zijn een heerlijk frisse salade met een fles gekoelde witte Malvasia uit Lanzarote onze beloning. Een half uurtje later liggen we met de oogjes dicht op de kademuur te mijmeren hoe het zou zijn om in dit paradijsje te wonen….zucht! Niet verder vertellen want dan wordt het hier te druk!

Wijnbouw
Wat trouwens die witte Malvasia betreft: we komen erachter dat op Lanzarote behoorlijk wat wijnbouw is en dat er beslist geen onverdienstelijke wijnen worden gemaakt. Het centraal op het eiland gelegen gebied La Geria is het centrum van de wijnbouw, en het is verrassend groot! Je vindt hier behoorlijk wat bodega’s die je allemaal kunt bezoeken en waar je overal wijn kunt proeven. In lange rijen worden steeds één of twee wijnranken in een kuil geplant, met daaromheen een laag muurtje van lavastenen, die in een halve cirkel worden gelegd om de ranken en uiteraard ook de druiven tegen de vaak harde wind te beschermen. Het is duidelijk dat dit een zeer arbeidsintensieve methode is en de productie op Lanzarote is daarom ook veel te weinig om wijnen te kunnen exporteren. Daarom proeven we ze maar volop en zijn we aangenaam verrast door de kwaliteit van de meeste wijnen!

Lanzarote heeft ook in herfst en winter een lichtintensiteit zoals we die in Nederland alleen ’s zomers kennen en een gemiddelde dagtemperatuur van ruim 22 graden. Door de bezienswaardigheden die het eiland te bieden heeft, is Lanzarote toch net wat meer dan alleen een zonbestemming om winterblues te voorkomen. Wij verheugen ons al op een weerzien!