De magie van het Franse chanson

‘Chanson’ is een wervelend theaterconcert vol melancholie, romantiek en meeslepende verhalen over de ‘grote drie’ van het Franse levenslied, Edith Piaf, Charles Aznavour en Jacques Brel. Chansons als Non, je ne regrette rien, La Bohème en Ne me quitte pas worden afgewisseld met foto’s, filmfragmenten en anekdotes over de levens, de passies en tegenslagen van deze drie artiesten. Gastheer-presentator Marc Forno neemt je mee op een enerverende reis naar het Parijs van Quartier Latin, Le Moulin Rouge en L’Olympia, waar in de jaren 1950 en 1960 het chanson floreerde en ontroerde.
Tekst: Ray Simoen / Beeld: Jeroen Paling, Chanson

Marc Forno knijpt nog steeds af en toe in zijn arm om zeker te weten dat hij niet droomt. Hij dacht dat hoogstens vijf voorstellingen van het door hem bedachte en geregisseerde theaterconcert ‘Chanson’ mogelijk zouden zijn. “Maar inmiddels zijn we al meer dan 30 keer uitverkocht. Volgend jaar gaan we naar Duitsland en Antwerpen. Maar eerst komen we op 24 en 25 mei naar het Parkstad Limburg Theater in Heerlen. Ik verheug me er zeer op,” zegt de charmante Franse Nederlander opgetogen.

Drie jaar lang liep Marc rond met het plan om het Nederlandse publiek mee te nemen op een avontuurlijke reis naar het Parijs van de jaren 1950 en 1960: toen trokken onbekende artiesten als Piaf, Aznavour en Brel avond aan avond van theater naar theater om daar voor een habbekrats hun chansons te zingen, steeds met de hoop ontdekt en gewaardeerd te worden. Hun liedjes, hun gevecht om erkenning en hun uiteindelijke triomf wilde Marc Forno graag voor het voetlicht brengen. “Maar steeds ontbrak de durf. Zou het publiek in Nederland warmlopen voor een theaterconcert over het Franse levenslied?”

Toen hij zag hoe populair tv-documentaires over het Franse chanson waren, begon Marc als een bezetene met de voorbereidingen van een theaterconcert. “Ik ben opgegroeid met de chansons van Aznavour. Toen ik 27 was, zei ik mijn baan in Parijs vaarwel en deed auditie als danser in de musical Piaf in L’Olympia theater,” legt hij uit. “Ik heb bijna net zo veel verhuisd in Parijs als Brel, die zijn Ne me quitte pas schreef in hetzelfde café waar ik later vaak koffie dronk,” voegt hij er lachend aan toe.

Meer dan geslaagd is het resultaat van al Marcs maandenlange inspanningen: een fenomenale ode aan het chanson. ‘Chanson’ is een ontroerend en meeslepend theaterconcert vol melancholie, romantiek en emotievolle verhalen over Piaf, Aznavour en Brel en hoe zij zich vol hartstocht wijdden aan hun liefde voor het chanson.

Marcs producent haalde hem over om het theaterconcert te presenteren. “Ik ben geen acteur, wel een danser en choreograaf”, zei ik. “Maakt niks uit. Met jouw Franse accent en passie komt dat allemaal goed,” antwoordde de producent. Bavo Galama regisseerde hem en hielp hem zichzelf te zijn op de bühne.

Even verheugd is hij over de zang- en acteertalenten van Janneke Elisabeth, Filip Jordens en Dan Menasche, die respectievelijk Piaf, Brel en Aznavour spelen. “Ze spelen hen niet, ze zijn Piaf, Brel en Aznavour in alles: voordracht, zang en bewegingen. Kippenvel krijg ik telkens als ik Piafs Milord, Aznavours La Mamma of Brels Marieke hoor.”

De setting van de voorstelling is een café van de jaren 1950. Op een scherm worden zwart-witfoto’s en filmfragmenten vertoond van scènes en personen die een belangrijke rol speelden in het leven van Piaf, Aznavour en Brel. “Je wordt meegenomen naar de sfeer van Parijs in die jaren. Ik ben de gids die je meeneemt op een avontuurlijke reis door de stad en vertel verhalen over L’Olympia, de Alhambra, waar Aznavour doorbrak met Je m’voyais déjà, en La Foire du Trône, waar Piaf later het liedje Mon manège à moi wilde bemachtigen. Prachtige anekdotes.”

De rode draad van alle liedjes, beelden en anekdotes is de zware weg naar succes van Brel, Piaf en Aznavour. “Piaf zong op straat en in kleine theaters voor weinig geld en moest zich prostitueren om rond te komen. Aznavour verrichtte zeven jaar lang slavenarbeid voor Piaf, droeg haar koffers, verzorgde haar en schreef nummers voor anderen, totdat hij in 1960 doorbrak met Je m’voyais déjà. Brel leefde jarenlang op plakjes camembert en saucisson terwijl hij avond aan avond langs theaters trok om zijn chansons te zingen.”

Een adembenemende reis is het die Marc Forno voorbereidt voor de bezoekers van zijn theaterconcert, dat extra glans krijgt door een orkest van 19 musici. “Het wordt echt ‘Formi, Formi, Formidable’, zeg ik Aznavour na.”

Chansons
24 & 25 mei Theater Heerlen
17 t/m 20 juni Muziekgebouw Eindhoven
www.worldconcerts.nl